خيلي وقته كه نه با خودش رودر وايستي داره ، نه دچار سوء تفاهم ميشه. به نظرش مياد زندگي يه روند رو به تكراره كه تنها چهره ها و آدماش عوض ميشن. خوب مي دونه براي تاب آوردنه اين لحظه ها چاره اي جز صبر نداره. مي دوني ديگه حتي شكايت هم نمي كنه. تو دنيايي كه لحظه به لحظه در حال تغييره حرف زدن از ثبات ، كودكانه به نظر مي رسه. راستي به نظرت بزرگ شده يا هنوز كودكه؟ خودش كه فكر مي كنه يه موجوديه بين اين دو تا. تو چي فكر مي كني؟
+
نوشته شده در چهارشنبه دوازدهم تیر 1387ساعت 14 توسط مصی
|
نه تكنيك نوشتاري برام مهمه ، نه هيچ چيز ديگه. هر چي دلم بخواد مي نويسم بلكه حالم بهتر شه.
