نرگس اينجاست ، چند وقته نديدمش  با اين وجود حس مي كنم مدتهاست با هميم ،

نرگس؛ مي دوني برام عجيب و دوست داشتني هستي؟ مي دوني خيلي وقتا بدون اينكه با تو حرف بزنم حسم رو بهت منتقل مي كنم؟

اين چند وقت كه همديگه رو نديديم اتفاقات عجيبي برام افتاده، عوض شدم . اينو احساس كردي يا نه؟

 نمي دونم!

رشته افكارم از هم گسيخته شد.كجاي داستان بوديم؟ تغيير من !

يكسال و نيمه كه اينجام! من با اونهمه استعداد تن به يه كار مسخره دولتي دادم و روز به روز ريتم فرسايشي پيدا مي كنم ،هنوز هم وقتي شب به خونه بر مي گردم تيكه پاره هاي نمايشنامه هامو سر هم مي كنم به اميد روزي كه شايد بتونم بعد از 5 سال به صحنه بر گردم.

ديروز يكي از دوستان قديمي صحنه بهم گفت:  مثل لاك پشت شدي؟ اونهمه انرزي چي شد؟

نمي خواي يه تكوني به خودت بدي؟

و من خنديدم.رفتاري كه 2 ساله مدام تكرار ميشه: خنديدن ..............

اما نه؛ به تو مي تونم بگم .من هنوز هم مي نويسم ، هنوز هم ادامه دارم. گرچه مطرح نيستم. 5 ساله و خودت مي دوني رسانه چه بيرحمه وقتي ميري كنج عزلت از ياد ميري حتي نزديكترين دوستات هم يادشون ميره تو همون بازيگري بودي كه سه سال مداوم جايزه صحنه رو مال خودت كردي.

بگذريم ، وضعيت بيمار تر از اونيه كه تصور ميشه. خيلي خيلي بد.

و قتي خونه اي نداري حرف زدن از دكوراسيون مضحك به نظر ميرسه.

چرا دارم الان اين حرفا رو مي زنم؟ ؟

قرار بود از خودم موج مثبت بفرستم اما نميشه ، خيلي وقتا حتي اگه هم بخواي بازيگر خوبي باشي باز هم شرايط منقلبت مي كنه.

اين قصه سر دراز داره.

تنها مي تونم بگم؛ خيلي دوستت دارم و از اينكه امروز اينجايي خوشحال.

یکنواخت و جدی و کسل کننده.

بزنم به تخته بازم دارم ریتم شیش و هشت پیدا می کنم.

این علامت خوبیه.دارم سر حال میشم.

هر جا هم كه ضد حال مي خورم با خودم ميگم: بي خيال جيگر ، اين ناراحتي ها مقطعيه و اين لحظه هاي توام با انفعال تموم ميشه.

خوشم مياد كه روم زياده. دارم به متن جديد فكر مي كنم و به صحنه ؛ امسال حتما اجرا ميريم و اجراي خوبي هم خواهد بود.